Aslında bu bir ilkti.Tatil haberinin bu kadar saat öncesinden öğrencilere duyurulması tüm TOBB öğrencileri tarafından şaşkınlıkla karşılandı.Haberi alan Facebook’da şaşkınlığını dile getiriyordu

Bugün de annem geliyordu.Sabah erkenden kalktım ama yollar kapandığından annem gecikeceğini mesaj atmış.Nasılsa beni arar dedim ve vurup kafayı yattım.10 gibi tekrar uyanıp annemin nerede olduğunu öğrendim ve bir yemek planı yaptım.Kalktım giyindim ve beklemeye başladım.Sonra öğrendim ki annem ilk bana uğramayacakmış (öyle yapmasını söylemiştim halbuki).Eşyalarını bırakmaya gitmiş öncesinde.Öğleden sonra arkadaşlarla bowling oynamaya gidecektik ve bu durum bir sorundu.Eh o zaman yarın görüşelim dedim bunu not ettim.

Öncesinde, beni kahvaltıya çağıran arkadaşlarıma “Ben annemle yiyeceğim.Size afiyet olsun” demiştim.Neyse ki çok geç olmadan yetiştim.Nasıl desem (ııı …) ilk defa birilerine otlanmış gibi oldum Gerçi yumurtaları kırıp biraz karıştırdım o da bir şey aslında.

Öğleden sonra bowling oynamak üzere Kentpark’a gittik.Bu arada müthiş bir hesap yaptım.Bizim yurttan 3 kişi taksiye binip Kentpark’a giderse ulaşım 1 TL kadar daha ucuz oluyor.Süreyi zaten söylememe bile gerek yok.Ulaşım aracına ulaşmak için 25 dk. yürümek gerekiyor.

Neyse, 6 arkadaş (yalnızca birimiz daha önce oynamıştı) bowling oynamak üzere oyun salonuna gittik,adımızı yazdırdık ve ayakkabılarımızı aldık.Kasanın oralarda bir yerlerde Rambo posteri vardı.İsmimi söyledikten 5 sn. sonra aklıma geldi ama geç kalmıştım..Bir daha ki sefere kesinlikle ismime Rambo yazdıracağım Bu arada ayakkabı büyük oldu ama gidip değiştirmeye üşendim.Çok önemi de yokmuş (sanki).

Oyunun başlangıcına iyi tarafından bakacak olursam, ilk sırada ben yoktum, ben ikinciydim.İlk arkadaş atış yaparken ben tüm salonu analiz etmeye, oynamayı bilenleri zihnimde işaretlemeye, ve bunlardan bir şeyler kapmak üzere hafiften izlemeye çalışıyordum.Oyundan birkaç saat önce Uzman TV’den “nasıl atış yapılır” gibi izlediğim videolarda olduğu gibi bunun da pek bir yararı olmadı.Gerçi araştırmamdan 2 şey öğrenmiştim.

1)Hangi 3 parmağın deliğe sokulduğu. 2)Hangi ağırlıkların genellikle erkekler tarafından kullanıldığı (ama zaten salonda yazıyormuş)

Bu 2 madde doğrultusunda 2 şey oldu: 1)Yanlış parmağını sokan arkadaşlara içimden güldüm (çok iyiyim ya) 2)Bayanlara önerilen minimum ağırlığı da aşıp çocuklar için olan 7 numarayı alan arkadaşa numara listesini gösterip kahkaha attım.

Strike yapamadım ve 3 kere dışarıya attım.Bu doğrultuda ben 76 puanla 3. oldum.7 numara topu alan arkadaş ki bu arkadaş daha önce hiç oynamamış, 1. oldu.Acemi şansı işte…

Daha önce birkaç kere oynadım diyen arkadaşsa sonuncu oldu.Hala ona takılıyoruz

Sonra Laser Tag’e girelim dedik.Hemen takımları belirleyip 3-3 ayrıldık.Bu oyunu da daha önceden oynamış 1 arkadaş vardı ve bu arkadaş karşı takımdaydı.Hemen sinsilik yapıp oyunla ilgili bir şeyler kapayım dedim.Arena’nın 2 katlı olduğunu ve üst katta rahatça konumlanan kişinin çok rahat oyuna yön vereceğini öğrendim.Tabi taktiği hemen zihnimde oluşturup takım arkadaşlarıma aynen şunlar söyledim.

“Şimdi beyler, oyun 2 katlıymış ve bizim üstü almamız lazım.Üstü alan kişinin de korunması gerekiyor.Bilirsiniz benim Sniper yeteneklerim su götürmez bir gerçek.Yani benim üste çıkmam ve sizin de beni korumanız gerekiyor” dedim.Sonra diğer arkadaşa yanaşıp asıl planı anlattım.Asıl plan bowlingde sonuncu olan arkadaşı yem olarak aşağıda dolaştırmaktı ve bunu da uygun cümlelerle o arkadaşa anlattım

Bir de birkaç gün öncesinde ekşi’de gezerken başlığını görüp kabaca bir göz atmıştım.Aklımda kalan en önemli şey oyun alanının çok sıcak olduğuydu.Gömleği çıkartıp tişörtle arenaya girdim.Oyunun en akıllı hareketi bu olsa gerek.Oyun sonunda en az hararet bendeydi.

Oyun başladı,planım kusursuzdu.Üst bendeydi her şey harikaydı.Herkesi keklik gibi avlıyordum.Bir süre sonra üst tarafın sıkıcı olduğuna kanaat getirip aşağı ineyim dedim.Damarlarımda adrenalin dolaşıp,kulaklarımda gaza getirici bir müzik yankılanırken hızla rampadan aşağıya iniyordum ki küçük bir kaza geçirdim.Dizimi yere çarptım ve tam o sırada kıstırıldım.

Yarım saatlik oynadığımız için alt ve üst arasında sayamayacağım kadar gidip geldim.Zamanla öyle bir havaya girmiştim ki koşmuyordum bile.”Kesin birinciyim,manyak oynuyorum ben ya” falan demeye başlamıştım kendi kendime.Ama bundan da emindim yani.Oyun bitince daha üstümdeki çıkartmadan dışarı çıkıp skora baktım ve müthiş bir hayal kırıklığı yaşadım.

Takım olarak fark atmıştık ama takım sonuncusuydum Aman önemli olan katılmaktı zaten.Yine de takım stratejim(iz) olmasaydı… (bu kadar da alçak gönüllüyüm işte)

Sonuç olarak çok eğlenceli bir gün geçirdim.Hele Laser Tag inanılmazdı.Yurda döndüğümüzde oyunun kritiği devam ediyordu.Herhalde bir rutine bağlayacağız bu işi.

Son olarak bir resimle yazıyı noktalayayım :

3 gün önce, çarşamba günü, her zaman ki kadar olmasa da sıradan bir gündü.Yemek yedikten sonra yurda yürümeye başlayınca (arası yalnızca 1 dakika) havanın müthiş olduğunu fark etmemle birlikte birden yürümek istemeye başlamıştım.Öğlen gibi kar yağmıştı.Ardından yağmura çevirdi.Yerler kar ve yağmur nedeniyle oldukça kötüydü ama hava çok güzeldi işte.. Hemen odaya gidip montumu aldım.Aslında kulaklığımı alıp müzik eşliğinde mi yürüsem diye çok düşündüm ama derin düşüncelerin bana eşlik etmesini tercih ederek yürümeye ve düşünmeye başladım.

Normalde yürümeyi seven bir insan değilim ama yağmur öncesi,yağmur yağarken ya da yağmur sonrasında yürümeye bayılırım ve yalnız yürümeyi tercih ederim. Bu kısa yürüyüşüm 45 dakika kadar sürdü ve büyük bir kısmını “aslında hayatımın uzun süredir oldukça iyi gittiğini fark etmem” oluşturdu.Gerçekten de güzel gidiyordu.

Düzenli olarak spor yapmaya başlamıştım.Önceden bahsetmiş miydim hatırlamıyorum ve şuan arama yapamayacak kadar tembel hissediyorum.Yan sekmeye bir geçsem yazı yarım kalır valla. Neyse, Amerikan futboluna başlamış olduğumdan bahsetmiş miydim onu diyecektim.Gayet güzel 5 antremana katıldım.İnsanı öldüren bir antremandı benim için.Normalde zihinsel olanlar hariç ( ) herhangi bir sporla uğraşmadığım için zaten bana çoğu kişiye göre bir adım daha zor geliyordu.Ha hiç bir zaman yılmadım, hareketleri yarım yapmadım falan..Hele bir gün merdiven çıkamayacak durumdaydım.Ama şimdi bile bunu hatırlayıp tebessüm ediyorum.Bir şey, kendisine verdiğin önemi herhalde ancak bu kadar açık bir şekilde hatırlatabilir.Güzel günlerdi ama dizimle ilgili bir sıkıntı, hemen ardından bayağı bir hastalanmam ve devamlılık zorunu gibi nedenlerle bu sene ertelemek istedim.Bu yazı buraya nasıl geldi anlamıyorum.İpin ucu gene kaçtı : )

Hah yakaladım.Amerikan futbolunda kondisyonun önemini öğrendim ve spor salonuna gitmeye başlamam gerektiğine karar verdim.Tabi uzun süre başlayamadım.Ta ki 2 hafta önceye kadar.Biraz koşup fitness bölümüne geçiyorum.Ciddi ciddi düzenli olarak gitmeye başladım.Hatta her fırsatta yumurta falan yiyip daha sağlıklı beslenmeye çalışıyorum. Ciddi ciddi ders çalışmaya da başladım.Okuldan sonra yurda gittiğimde yatmak istediğim için kütüphaneye gidiyorum arada.

Sonra çeviri yapmaya başladım.Kısa bir süre sonra “Hafıza Sarayı” isimli kısa bir yazı paylaşacağım.Çevirinin yarısı bitti gibi. Sonra, Amazon’dan aldığım java kitabım geldi.İlk defa ingilizce bir kitap okuyacağım (reader kitaplarını saymazsam).Hem seneye de hazırlık olur.Zaman planlamam biraz daha oturdu mu her şey daha güzel olacak.

Yurtta amfiye izin olmadığı için kulaklık ve kulaklık amfisi aldım.Geçenlerde sınıfa birisi gelmişti.Bir arkadaşa penası olup olmadığını sormuştu.Ben de ilk gitarım (klasik) zamanında aldığım, pek kullanma fırsatı bulamadığım, birkaç ay önce şans eseri bulduğum ve cüzdanımda taşımaya başladığım penamı verdim.Ordan bir muhabbet oldu.O arkadaş elektroya başlamış.Benim sınıftan bir arkadaşım da elektro çalıyordu.Bir yerden sonra biz stüdyoya gitmeyi düşünüyor olmuştuk.Ben daha yeni başladım hiçbir şey çalamam falan demeyip hadi gidelim dedim.

Bir şey üzerinde ne kadar düşünürsem o şeyi yapma ihtimalimin o kadar azaldığını zaten biliyordum.Hem bazen düşünmek sadece zaman kaybı olabiliyor.Ciddi ciddi bunu da bir felsefe haline dönüştürmeye başladım.Bir gün, “birisiyle nasıl tesadüfi bir şekilde karşılaşabilirim” diye olasılık hesabı yapıyordum (hehe çok da dürüstüm yalan yok).Böyle şeylere bir daldım mı onlarca farklı durumu analiz edip en uygununu bulana kadar aklımdan çıkartamam.Sherlock Holmes’ün dövüş sahneleri gibi sanki.Sonra aman boşver bugün olmasın dedim kendi kendime ve yoluma koyuldum.Tüm olasılıkların dışına çıkmış ve olayı akışına bırakmışken o karşılaşma oldu.Üzerinde ustaca düşünülen onlarca şeyden sonra en az olasılığın gerçekleşmesi o gün bu gündür beni düşünmekten soğuttu.Sanırım hayatımda bir kilometre taşı olabilecek tarza bir şey bu.

Kısaca sadete geliyorum.O aldığım dersten sonra “Hadi ama zaman kaybetme.Düşünmeye bir başladın mı şarkıya haftalarca çalışmak isteyeceksin, ve muhtemelen de asla gidemeyeceksin” dedim kendi kendime.İyi ki de demişim.Harika bir deneyim oldu.Stüdyodaki o 1 saatte muhtemelen o hafta güldüğümden daha fazla gülmüşümdür.Kısa bir kayıt aldık.Her dinlediğimde kahkahalar atıyorum

Bu müzik işinin devam etmesi için elimden geleni de yapmak istiyorum.Bu gazla bass’ı ciddi anlamda öğrenmeye başlayabilir ve kendimi geliştirebilirim.Aslında benim aklımda enstrumantal tarza müzik yapacak bir grup var ama gelişmek adına bir süre ne olsa çalarız diyecek durumdayım.Ha bu arada saksafon çalan birisiyle tanıştım geçenlerde.Tam da bir grupta olmasını istediğim enstruman..Bu bakımdan çok şanslı hissediyorum kendimi.İstediğim tarzda müziği yapmak için gerekli her şey var..

Bu arada yeni sınıfımdan da çok memnunum.Geçen dönemin sonlarına doğru sınıfın değişmesi için gün saymaya başlamıştım.Allah’dan dualarım kabul oldu.Neyse bu kısmı kısa geçeyim yoksa bir başlasam bitmez bu yazı.

İşte her şey bir düzene girmeye ve iyiye gitmeye başlamışken hayat ayrı bir güzeldi.

Perşembe günü moralim biraz bozuktu.Nedeni hakkında hiçbir fikrim yok aslında.Kesin bir nedeni vardır ama bilinç altıma sormak lazım bunu.Hava da biraz moralimi bozuyordu açıkçası.Okul çıkış saatine doğru kar yağmaya başlamıştı.Herkes cumanın tatil olması için dua ederken ben olmaması için kendi çapımda nafile bir umut içindeydim.

Çıkışta kütüphaneye gidip biraz çalıştım.Bu sırada yeni sınıfımda tanıştığımız, şuan bölümde olan bilgisayar mühendisliğindeki bir arkadaşla karşılaştık.Biraz bölümden, o hayattan falan bahsetti.Biraz içim karardı ne yalan söyleyim.Bir acayip anlattı bölümü.Üstüne, girişteki koltuklarda üstüne montunu örtüp uyumuş bir öğrenci gördüm ki tam tuz biber oldu..

Akşam yurda dönüp 12′ye kadar uyuyacaktım.Sonra da kalkıp ders çalışmayı planlıyordum.Gün gittikçe kötüleşmeye başlamıştı.Kendimi pek iyi hissetmiyordum.Bir duşa gireyim dedim ama 1 saat durdum herhalde.Çok da iyi geldi aslında.Sonra tam uyuyacakken koridorda sevinç çığlıkları duyulmaya başladı.Bir öğretmen öğrencilerine, yarının tatil olacağını mail atmış.

Hemen bilgisayara koşup maillerime bakmaya başladım ki mail sistemi çökmüştü.Süper!Yaklaşık 5 dakika kadar sonra maili bırakıp okul sitesinin duyurularına baktım.Benim için üzücü haber oradaydı, okul tatildi.Halbuki ben Mid-Term’den çıkıp Adana’ya dönecek pazartesi ve salı da devamsızlık yapıp çarşamba dönecektim.Tüm planlarım altüst oldu.Çünkü MT pazartesi olacaktı büyük ihtimalle.Saat de 10 olacak neredeyse.”Hadi Kızılay’a gidelim” dedim 2 arkadaşıma.Biri kabul etti diğeri etmedi.Buradan tekrar selam ederim onlara.Canım da iyice sıkkındı zaten.Sanırım hayatımın en hızlı kararını vererek Adana’ya dönüş biletimi alması için annemi aradım hemen

Yarım saat içinde yola çıkmak üzere hazırdım.Bir değişiklik şarttı.”Acaba bu karda yolda kalır mıyım,dönebilir miyim” diye hiç düşünmedim.Çok iyi oldu çok da güzel oldu.İyi ki gelmişim.Zaten MT salıya ertelenmiş.Normal planımdan 1 gün erken döneceğim o kadar.

Ha bu arada, bu satırlar arasında yer edinmesini istediğim önemli bir gelişme de oldu.Cuma akşamı babam ilk defa arabayı verdi bana.Ehliyetimi alalı abartmıyorum neredeyse 1 yıl olacak.Yüzlerce kilometre araba kullandım.Ama daha düne kadar arabayı alamıyordum Neyse ki sağ salim gidip geldim.Şunu da ekleyeyim gece vakti araba kullanırken Eddie Vedder – Long Nights şarkısı insanı alıp götürüyormuş (kötü anlamda değil, dikkat falan dağıtmıyor hani).Beni zaten alıp götüren bir şarkı ama sanki aynı şarkıyla binlerce kilometre gidebilir gibi hissettiriyor insana.Bir kere daha bu şarkıya aşık oldum.Söylemeyi unuttum Underworld filmine gittim.Ama artık gelenekselleştirdiğim, sinema sonrası eleştiri yazımı yazmayacağım.Canım hiç istemiyor.Fena film değildi onu söyleyim yeter.

Cumartesi (yani bugün ama yazıya dün başladım) liseden 2 arkadaşımla buluştuk.Oradan oraya dolaştık 3 farklı mekana gittik.Baraj Yolundan Turgut Özal’a yürüdük.Geçen sene olsa, kafama silah dayasalar yine yürümezdim ama Ankara bu konuda çok değiştirdi beni.Yürüdüğümü anlamadım bile. Not:Adana’nın ulaşım olarak gözünü seveyim.Bir kez daha anladım..

Yarınsa yine liseden başka bir arkadaşımla buluşacağım.Kendisi aynı zamanda şu blogun güzide yazarı ve sahibi olur.Pazartesi’de ders çalışıp akşamında Ankara’ya dönüş yolculuğuma başlayacağım.Salı günü MT’e girip Perşembe günü de stüdyoya gideceğiz bir aksilik çıkmazsa.

“To sum up”, o gün yürürken “aslında hayatımın uzun süredir oldukça iyi gittiğini fark etmem” diye düşündüm demiştim ya.Hemen ardından “acaba bu sefer ne kadar sürecek bu iyi gitme” diye düşünmüş ve kendimi ayıplamıştım.Şansım ne zaman yaver gitse “bunun acısı yine fena çıkacak” diye düşünen bir tip olmuştum.Bunun da değişme vakti geldi demiş ve bunu düşünmeyi bırakmıştım.Hayat beni yine yanıltmadı ve hemen ertesi gün kendisini hatırlattı.Ne güzel…

Geçen yıl yazdığım yazıyı göz önünde bulundurarak 2011 özeti tarzında bir yazı yazmakla başlayayım.

———————————————————————————————-

TOBB ETÜ Bilgisayar Mühendisliğini kazandım.Şu anda hazırlık okumaktayım.

Geçen yıl başlayıp yarım bıraktığım Java kitabıma bu yıl da başlayıp yarım bıraktım.Artık gelenekleştiriyorum sanırım.

2010′da okuduğum o Gohor isimki kitaptaki beni cezbeden Yapay Zeka konusunda iyice kafayı bozdum.Sanırım bölüme geçince buna yoğunlaşacağım.Gelecekle ilgili aklımda başka bir düşünce yok.

Helikopterimle (Lama v4) güzel zamanlar geçirdik.En son,palleri kırdığım için DealExtreme’den yeni pal ve mekanik set almıştım ama helikopterin ayarı iyice bozdu.Yani çok bozdu bir noktadan sonra bozmaz dedim yine bozdu.Sonra da hevesim kaçtı zaten.Ama yazın babamla lambalı amfi yapmayacak olursak ona ayrılacak bütçeyle bir üst seviye helikoptere geçebilirim.Çok sevdim bu hobiyi.

Şu psikolojik araştırmamda bayağı bilgi topladım.Beklediğim sonuçlar çıktı.Bir üst aşamaya geçebilirim.

Ehliyetimi aldım hatta Dikmen’in (Ankara) beni korkutan o yokuşlarında (tek başıma sayılabilecekken) araba kullandım.

———————————————————————————————-

Üniversiteye başlayalı daha birkaç ay olmasına rağmen onlarca çeşit insan tanıdım.Çok eğlendiğim zamanlar da oldu, çok canımın sıkıldığı zamanlar da.Çoğu zaman “Bir Yoda olmama çok az kaldı” dedim kendi kendime.

Farklı bir şehirde,ailenden uzak yaşamayı öğrenmeye başladım.Ailenin yanında yaşamak çok kolaymış.Ama birçok şey öğretiyor bu durum bana.

Dürüstlüğün bir kez daha hiçbir halta yaramadığını anladım.Ben, “Everybody Lies” tişörtüyle gezen,insanlar anlamını sorduğunda açıklayıp bazen bana yanlış bir söz olduğunu bana anlatmaya çalışanlara karşı çıkan,beyaz yalanın bile yalandan sayan ben…İnsanların doğrudan çok yalan söyledikleri bu dünyada dürüst kalmaya çalışan ben…Neyse,radikal bir karar aldım bundan sonra “oynuyorum”.Ha karşıma tamamen dürüst olabileceğim biri çıkarsa tabi seve seve bundan vazgeçerim.Ama o zamana kadar Master Card (:

Ve blogumun ilerde tozlanacak bu sayfasında yer etmesini istediğim Halil Sezai konserini de söylemeden edemeyeceğim.Harika bir gün geçirdim.Yurtta menemen yapacakken ekonomik olsun diye bakkaldan 1 tane biber almaya çalıştığımız gün de oldu Halil Sezai sayesinde ama değdi yani.Pişman değilim.Unutulmaz bir konserdi.

———————————————————————————————-

Geçen yıl yazdığım beklentiler ;

#”Bilkent Bilgisayar Mühendisliğini kazanmak.” => “Farklı bir üniversite oldu.Saymıyorum.”

#”İngilizcemi geliştirmek” => “İngilizcemi geliştiriyorum.Sayılabilir.”

#”Yurtdışına çıkmak ya da extreme bir tatil yapmak” => “Olmadı.Olamadı..”

#”Tekrar Java’ya başlamak.” => “Kesinlikle tekrar başladım.Tabi bıraktığım sayılmazsa.”

#”Aklımdaki projeleri (program ve bir site) hayata geçirmek.” => “Bu da olmadı.”

#”Bass gitarda büyük bir gelişme göstermek” => “Yapamadım.Pişmanım.”

#Ehh bir de siteyle ilgili olsun.Aylık 2.000 tekil ziyaretçiye ulaşmak..” => “Ve işte en başarılı olduğum beklentim.Şuan ki istatistiklere göre bu ay 4.423 tekil ziyaretçi var.2′ye katladım resmen.”

———————————————————————————————-

Bu yıl ki beklentilerim ;

#TOEFL’i geçmek

#En az 10 kitap okumak.Aslında eskiden kitap kurduydum ama ne olduysa lise sondan beri kitap okumuyorum.Hele üniversiteyi kazandığımdan beri 1 kitap bitiremedim.

#Artık rahatça bass gitar çalabilecek seviyeye gelmek.

#Behzat Ç. setine gidip en azından Hayalet’le bir fotoğraf çektirmek.

#Aklımda bir site projesi var.Onu hayata geçirmek.

#Yine aklımda amatör bir kısa hikaye fikri var.Ya Post-Apocalyptic ya da gizemli güçlerin olduğu bir dünyada geçen bir hikaye.

#Eve çıkmak.Yurt hayatı hiç bana göre değilmiş.

#Artık Java’ya tekrar başlamak değil ciddi ciddi öğrenmek.

#Sinemaya gitmeyi,bilim kurguyu ve beyin fırtınasını seven bir arkadaş edinmek.

#Babamla, elektronik parçaları dışında tamamen el yapımı olmasını düşündüğüm lambalı amfiyi yapmak.

#Sitenin aylık 8.000 ziyaretçiye ulaşması.

#Spor salonuna gitmeyi alışkanlık haline getirip iyi bir kondüsyona sahip olmak.Belki tekrar Amerikan Futboluna girerim.

#Yurtdışına çıkmak ya da extreme bir tatil yapmayı tekrar yazıyorum.Bir kamp planım var umarım bu yıl olur.

———————————————————————————————-

Gördüğünüz gibi çok mütevazıyım.Gecenin bu saatinde de aklıma fazlası gelmiyor açıkçası.

Herkesin iyi bir yıl geçirmesi ve beklentilerini gerçekleştirebilmesi dileğiyle…

Öncelikle, 3 aydan biraz daha uzun süredir hiç yazı yayınlamamışım bunun farkına vardım.Üniversitedeki ilk ayımda zaten yazı yazabileceğim bir bilgisayarım yoktu.Sonrasında ise hevesim kaçmıştı.Bu aralar herhangi bir konuda sıklıkla başıma geldiği gibi…Şuan taslaklarda 2 yazım var.Bu haftam tamamen boş aslında.Belki geç de olsa o yazıları tamamlar ve yayınlarım.Lafı fazla uzatmadan, diyeceğim o ki Sherlock Holmes 2′yi izlemem 3 aylık sessizliğime bir son verdi.

Sinemaya tek başıma gitmeyi pek sevmediğimden ve yeni arkadaşlarımın çoğu Imdb usulü önyargılara sahip olduklarından Ankara’da henüz sadece 2 kere sinemaya gidebildim.Zaten ilk seferinde fırsat bu fırsat 2 filme girelim bari demiştim.Geleyim film hakkında düşüncelerime.

• Genel itibariyle harika bir filmdi.Direk 8.5/10 puan vermekle başlayayım.
• Müzikler ilk filmde olduğu gibi Hans Zimmer imzası taşıyordu.Zaten Hans Zimmer dediğim için fazla açıklama yapmaya gerek duymuyorum.İlk filmdeki Discombobulate isimli giriş müziği ikinci filmde de vardı.
• Senaryo tek kelimeyle mükemmeldi.Olaylar birbirlerine çok iyi bağlanmıştı.Çoğu şeyi tahmin etmek zordu.Olay örgüsü içerisinde fazlaca “beklenmedik” şey gerçekleşti.
• Robert Dawney Jr. hayranlığımı bir kenara bırakacak olursam, oyunculuklar takdire şayandı.Bu filmle de Robert Dawney hayranlığım bir kat daha arttı.
• Türü gizem ve macera ağırlıklı olan bu filmde çok sağlam espriler de vardı.Birkaç sahnede salonca katıla katıla güldüğümüz oldu.Sanırım ilk filmde de böyle birkaç sahne vardı.Bence bu durum “çok iyi oldu çok da güzel iyi oldu tamam mı”
• İlk filmde olduğu gibi bu filmde de 18. yüzyıl ingiltere’si harika bir şekilde bizlere aktarılıyor.Filmi izlerken hiç yapay bir atmosfer havası sezmedim açıkçası.Döneme uygun yapı,araç,kıyafet,silah vs. gibi şeyler gayet iyi kullanılmıştı.Aynı havayı bir de Indiana Jones’da sezmiştim.Sanırım eski zaman havası veren filmler listesi yapsam ilk 2′yi bu filmler alır.
• İlk filmdeki dövüş sahnesi o kadar iyiydi ki hala hatırlarım.Bu tür sahneler ikinci filmde de gayet başarılı bir şekilde mevcut.Başrol oyuncularının değişmemesi,Sherlock’un Watson’un köpeğiyle uğraşması,evi vb. unsurların aynen korunması hoştu.Gerçi serinin devamı gelirse 3. bir dövüş sahnesi klasikleşti damgası yiyebilir..
• Müziklere zaten söylenecek bir şey yok.Bunun yanında efektler de oldukça iyiydi.Matrix tarzı yavaş çekim sahneleri,patlamalar vs. çok başarılıydı bence.Normal akışında giden bir sahnenin birden yavaş çekime geçmesi ve ardından gelen,insanı o atmosfere başarıyla sokabilen sesler..
• Hala Adana’da olsam nüfusu ve bu yazıyı okuyabilecek Adana’lı,potansiyel bir sinemaseverin sayısını düşenerek bunu yazmazdım ama Ankara nüfusunu dikkate alırsam bunu yazmam gerek sanırım.Ankamall-AFM sinemasında altyazı ciddi anlamda sorunluydu.Şöyle tarif etmeye çalışayım : “3D bir filmde gözlüğü çıkardığınızda altyazı nasıl gözüküyorsa bu salonda da aynen öyleydi.Salonda çoğu kişi bu durumdan şikayetçiydi.Yani size tavsiyem farklı bir sinemaya gidin..
• Şunu da eklemeden geçmek istemiyorum.Sinemaya gittiğim bir arkadaşım ilk filmi izlememişti.Buna rağmen filmden çıkınca filmi çok beğendiğini söyledi.Gerçekten de serinin ilk filmiyle öyle aman aman bir bağlantı yoktu.Tabi ki ilk filmi henüz izlememiş olanlara izleyip gitmelerini öneririm ama öyle de izlenebiliyormuş demek ki.
• Bu arada tren sahnesinde Robert Dawney Jr. makyajı akmış haliyle tıpkı Jocker’e benzemiyor muydu sizce de?

Koca bir yaz tatili nasıl geçmedi anlamadım.Sınavdan sonraki 1-2 hafta falan rahat olduğumu hatırlıyorum.Yani en azından annemin “oğlum hiç bakmadın mı kaç net yapmışsındır x dersinden” gibi soruları dışında oldukça rahattım Sınavdan çıkıp kontrol etme gibi şeyler pek bana göre değildir de..

O 1-2 haftadan sonra sonuç stresi dönemine girmiştim.”Acaba kaç puan alırım?” “İnşallah biyolojiden – nete düşmem” gibisinden soruların havada uçuştuğu o dönem..Ardından sonuçların açıklanmasıyla tercih stresi dönemine girmiştim.

Annemin sürekli “oğlum garanti bir yerler daha yaz riske atma” demesi üzerine en kötü dönem başlamıştı.Sanırım en streslisi o kısımdı.En sonunda gidip kendi sıralamamın yaklaşık 200 bin gerisindeki bir üniversite yazıp bu konuyu kapatmıştım.

Bu bölümün de hemen ardından “Acaba hangi üniversite olacak?” dönemi başladı.Tabi bu dönemlerin hiç birinin bitiş tarihi önceden belli değildi.Sayın ÖSYM yine YGS’de yaptığını yapıp sessiz sedasız , kafasına estiği şekilde açıkladı her şeyi.

Birkaç hafta önce TOBB ETÜ’yü kazandığımı öğrenmem ve geçen haftayı yazlıkta geçirmem nedeniyle en rahat 1 haftamı geçirdim.Bu 1 hafta belki de ilkokuldan sonraki en rahat günlerimdi.Kafamda ders ve sınavla ilgili hiçbir şey olmadan geçen 1 hafta…

Yani bu yaz kafam, yaklaşık olarak 3 hafta kadar rahat etti.

İçimde güzel umutlar var.Nedense artık her şeyin iyi olacağını hissediyorum.Daha farklı bir hayatım olacağını , daha farklı bir ben olacağımı düşünüyorum.Belki çok iyimser düşünüyorum.Ama daha önce yaşadığım “başlangıç” dönemlerinden (ortaokul başlangıcı,lise başlangıcı vs.) kesinlikle farklı hissettiğimden eminim.

Umarım öyle de olur…

Artık ayrılık vakti geldi.Yaşadığım şehri pek sevdiğim söylenemez.Siz de apartmandan aşağı inmenizle birlikte banyo yapma ihtiyacı hissedecek kadar çabuk terleseniz siz de sevmezsiniz sanırım.

Yine de içimde garip bir duygu var.Hüzün değil, üzüntü değil ama ne olduğunu bilemediğim bir duygu.Demin banyo bile bir saray gibi gözüktü gözüme Sanırım bu rahatlığı uzun yıllar bulamayacağım.Yeni farkına varmıştım halbuki..

Aslında bu satırları yazmak yerine uyuyor olmam lazımdı.Yaklaşık 5 saat sonra kalkıp yola çıkacağız.Ankara’ya giderken arabayı babamla birlikte değişerek kullanacağım.Konya’ya gitmemiz 6 küsür saat sürmüştü.Bakalım Ankara kaç saat sürecek merak ediyorum doğrusu. (Konya’ya giderken ben hiç kullanmadım onu da belirtmeden geçmeyeyim ^^)

Dipnot : Odamı sana bırakıyorum baba.İstediğim gibi kullanabilirsin.Odanın çeşitli stratejik yerlerinde bir sürü kalem mevcut.İşine yarayacaktır.Bir de powerball’umu bırakıyorum sana.Geçen gün gözlük kabı dediğim ama aslında yere düşen şey powerball’dı evet İçini açıp bir göz atabilirsin.Belki biraz daha iyi bir hale getirebilirsin..
Anne , şuan sana bırakabileceğim bir şeyler aklıma gelmiyor ama en kısa zamanda bir şeyler bulup seni haberdar edeceğim merak etme

Bu yazı da karışık bir şey oldu ama yorgunluğuma verin.2 bavul hazırladım ve yorgunluktan bittim..

Bu şehre iyi bakın demeyeceğim.Bu şehir bize iyi bakıyor mu ki?Herkes kendine iyi baksın yeter.Ben de ne yazdım ha.Şimdi düşündüm de sınavla ilgili kısımları çıkartsam , okuyanlar 3 aylık ömrümün kaldığını falan sanır.Ama vedaları sevmem.Vedalar bana göre olmadı hiçbir zaman…

Bu da kendi çapımda bir veda yazısıydı aslında.Neyse , hadi bana iyi geceler…

Aslında ilk adım mı oldukça tartışılabilecek bir konu.Muhtemelen de değil zaten.Şuan bu iddamı çürütmek için ciddi ciddi düşündüm ve buldum.Hayallerime olan ilk adımı zaten o hayalleri kurarak atmışım.

Ama konumuz bu değil tabi ki.Sadece ilgi çekici veya çarpıcı ya da farklı bir başlık arıyordum…

Konuya balıklama dalmadan önce bir hayalimi açıklama gereği hissediyorum ki yabancılık hissetmeyin.Hayallerimin başında ,
“Yapay Zeka” alanında tanınmış bir kişi olmak geliyor.Daha fazla açmaya gerek duymuyorum.Bu “tanınma” zaten büyük şeyleri başarmayı , başka birkaç şeyi daha ve parayı beraberinde getirecek.Ama yine de söylemeliyim bu hayali para için kurmadım Zaten ortalama bir bilgisayar mühendisi ne kadar para kazanabilir ki?Amacım para kazanmak olsa muhtelen yurtdışında okuyup doktor olmak isterdim.

Bu arada küçük bir geçmiş kesiti vermek istiyorum ;

• Bilgisayar merakım ilkokul yıllarında başladı.Ailem bana bir 0,6 GHz bir Compaq bilgisayar almıştı (aa bu eskileri görmemiş bir de geek geçinir demeyin.Dayımın Amiga’sını az kurcalamadım).Matematiği geliştirmeye yönelik 2 oyunum vardı.Onları oynar dururdum.Babamın çalıştığı iş nedeniyle evimizde sınırsız sayılabilecek internet vardı.56k modemlerle sonraki dönemlerde haşır neşir olmuştum.Bilgisayarla ilk tanıştığım yıllarda değil.146′ya bağlanırken ne de sinir bozucu bir ses gelirdi hatırlayan var mı?Şimdi duysam güzel bir nostalji olur.
• Ortaokul dönemimde , bir “hacker” merakım başladı.Babamın benim için internetten çıkarttığı “Nasıl Hacker Olunur?” isimli uzunca bir dökümanı hala saklarım…Ama bu dönemlerde bilgisayarı olan hangi genç erkek merak edip bulaşmamıştır ki…Tabi bu süre zarfında bilgisayara iyice alışmış , başında vakit geçirmekten zevk alır hala gelmiştim.
• Lise dönemimde ilk forumuma sahip oldum.O kapandı ve bir tanesi daha açıldı.Sonra forum kültürünün bana göre olmadığını anladım ve blog’lamaya başladım.O sıralar blog’lar çok yaygın değildi.Alıntı bir yazının 11 saniyede indexlendiğine şahit olmuştum.
  Yine bu dönemlerde Türkiye’nin önde gelen (ııı) siber güvenlik (diyeyim artık) sitesinde SEO yarışmasına katılmıştım.Ve dereceye girmiştim.Uğraşırsam bir şeylerin olabileceği gerçeğini ciddi anlamda o zamanlarda anladım.
• O zamandan bu zamana 2 blogum ve 3 yıllık tecrübem olmuştu (forumlar hariç).Ama hala farkediyorum ki elle tutulur bir bilgim yok.Zamanımı daha yararlı şeylere harcamak demeyeyim de , daldan dala atlamak yerine bir konuya odaklansam daha iyi olabilirdi..

İşte bilgisayarla tanışmamdan bu ana kadar geçen sürenin kısacık bir özeti.Çocukluğum bilgisayarla geçti.Yine de bilgisayar mühendisi olma isteğim çocukken başlamadı.İlkokul yıllarımda , çoğu çocuk gibi ben de astronot olmak isterdim (şimdiki çocukların doktor olma istediğinin aksine).

Bilgisayar ile bir meslek isteği ortaokul yıllarımda başladı.Uzun lafın kısası , bilgisayar müh. benim “daima istediğim” bir alandı.Tamam hayalim asla bilgisayar mühendisi olmak olmadı (hiç bir meslek bir hayal olmamalı bence) ama hayallerimin peşinden gidebilmem için gerekli bir adımdı.Ve artık o adımlardan bir tanesini daha , TOBB Etü Bilgisayar Müh. bölümünü kazanarak atmış bulunuyorum.Bu nedenden ötürü başlık , değişim gerektirecek kadar kötü gelmedi.

Bu noktaya kadar olan kısmı aslında dün yazdım.Bu noktaya kadar geldi çünkü aklıma , devamında yazabileceğim bir şey gelmedi.Halbuki her zaman olduğu gibi yazıya başlamadan önce aklımda , “şunu da yazayım” dediğim birçok şey vardı.

——————————- Yazacak birşey bulamayıp konu dışına çıktım an itibariyle ——————————-

Her zaman müthiş bir hayal gücüne sahip birisi oldum.Son yıllarda belki bu saçma eğitim sisteminin belki hayatın belki çevremdeki insanların etkisiye bu yeteneğimde ciddi bir düşüş olduğunu hissettim.

Çevremdeki insanlar dedim çünkü hiç unutmadığım bir olay var.Geçen sene belki bu zamanlar…Dershanedeki ilk tanışma gününde hangisi olduğunu hatırlamadığım bir dersteyiz.Hoca herkesle muhabbet ediyor , sorular soruyor.Birisine de “hayalin nedir?” diye sordu.O da hiç duraksamadan “xx mühendisliği” dedi.Şok olmasam da “nasıl insanlarla birlikte yaşıyorum ben Tanrım” dediğimi ve hemen deftere bu konuyla ilgili bir blog yazısı yazmayı not ettiğimi hatırlıyorum.Nedendir bilmem o yazıyı yazmadım.

Bir üniversitenin bir bölümünü kazanmak , bir insan için nasıl hayal olabilir?Bunu gerçekten aklım almıyor.Bazen kendime “hayal dediysek bu kadar da uçmasak mı” dediğim olmuştur.Belki de hayal gücümün etkisiyle uçuk hayaller kurmuşumdur.Hakkımda sayfasını okuyan birileri varsa hala değişmeyen ama değişmesi gereken bir cümle gözüne çarpmış olabilir.

Son 1 yıldır Bilkent Üniversitesi’ne gitmek istiyordum.Olmadı…Benim , (tabiri caizse) yukarıda bahsettiğim türden insanların aklının almayacağı tarzda hayallerim var.Belki o, hayali olan xx mühendisliğini kazanmıştır.Bense istediğim yeri kazanamadım.Ama benim hayalim duruyor.Uzunca bir süre de duracak gibi.Oysa hayaline ulaşmış olabilir.Muhtemelen ulaşmıştır da.Peki sonra?Bu insana yaşama,devam etme sevinci verecek,en zor anlarında düşünüp mutlu olabileceği ne kalmış olabilir?xx şirketini girip çalışmak olabilir..

Aslında onun bir suçu olmayabilir.Belki bu ülkedeki bazı sistemler onu böyle yaptı.Mesela eğitim.Ben burada en basitinden bir dönem ödevi için “hayır Batuhan bilgisayar yazısını kabul etmiyorum.El yazısı olacak.En az 8 sayfa olacak.” o olacak bu olacak gibi aptalca şeylerle uğraşırken x ülkesindeki gençler robot yarışlarına katılıyor.10 yaşındaki “kız” telefonda açık bulup dünyanın en ünlü hacker konferansına katılıyor.12 yaşındaki çocuk programlama yaparak startup’lardan projesine destek alıyor.Bizse burada nelerle uğraşıyoruz.Bana da biri gelse “hey gel 5 kişi futbol oynayan robot yapacağız” dese içmiş bu derim.Ben kim , 5 kişiyle robot yapmak kim?En azından bu ülkede…Gençliğim sömürüldü.Gerçekten eridi gitti.

Bir de “yurt dışında 5. sınıflarda gösterilen şeyleri biz 2. sınıfta biliyoruz” manyaklığı var.İyi halt ediyoruz.Zaten biz çok gelişmiş bir ülkeyiz.Doğru olan bu…Off her neyse bir girsem bu eğitim konusuna çıkamam gerçekten.

Ben muhtemelen kendimi kurtardım bu konuda.Yani üniversitede çok da saçma bir sistem olamaz.Olsa bile zaten alacakları kadar aldılar.En azından mesleğimi öğrenirken alsınlar biraz da.

Biraz geriye dönüp devam ediyorum.Hakkımda yazısındaki o cümleyi silmek yerine üstünü çizmeyi uygun gördüm.Yazının bitiminde bunu yapacağım.Ha bu arada belirteyim , 8 puanla kaçırmışım.Silmeyeceğim ki , ilerde hayallerime çok çok yakınken belki görür bu sefer olacak derim.Belki farklı bir şey yaparım.Belki hatırlar tebessüm ederim.Bilemiyorum…Bu laflarım yanlış anlaşılmasın.Özellikle de babam tarafından.Olmadığı için asla üzülmedim.Ha “Hayırlısı budur belki” falan da demedim.Olmadı , çünkü olmadı.Günde 5 saat fazla da çalışsam sınav toplamda 10 saate falan bakıyor.Ve şunu da iyice öğrendim.Sınavdan önceki dönemden çok sınav anındaki dönem önemli.Heyecanlı isen, üzgün isen, vs. isen ne kadar çalışmış olsan da bir işe yaramamış olabilir.Olmamıştır çünkü olmamıştır.Basit.

Ne kendimi avutuyorum ne de üzgün değil ayaklarına yatmaya çalışıyorum.O cümlenin üstünü çizmek yerine silerim olur biter.Kim bilecek ki?Mutluyum çünkü hayallerimin peşinden gitmeye devam ediyorum.

Tamamen plansız bir şekilde ve doğaçlama olarak yazı buraya kadar geldi ve uzadı.Ne biraz daha yazmak geliyor içimden ne de tekrar okumak.Tek yapacağım imla hatalarına bakıp yayınlamak.

Muhtemelen de bu yazı 3 kişi tarafından tam olarak okunacak.Yarın babam.Akşamında annem.Belki birkaç ay veya yıl sonra da ben.Bu yazıyı da kendim için yazmış oldum aslında.Pek planladığım gibi olmasa da..

7.5 kW gücündeki OMRON CIMR V7 serisi motor sürücüsü start edildikten sonra motor hızlanmaya başladığı anda overheat hatası vererek duruyordu. Sürücü üzerindeki her iki fanında çalışır vaziyette olduğu ve sürücü soğuk durumda iken de aynı hatayı verdiği görüldü.

Elektronik atölyesinde düşük güçlü bir motor bağlandığında sürücü hatasız olarak çalışıyordu. Hatanın motorun yüklenmeye başladığı zaman ortaya çıktığı düşünülerek 11 kW’ lık bir motor bağlanarak denendiği zaman sürücünün motorun ivmelenmeye başladığı anda hataya geçtiğini görüldü.

Sürücünün kapağını açıp devreyi incelediğim zaman sıcaklığın, IGBT modülü içerisindeki sıcaklık sensoru tarafından algılandığını ve sıcaklık değerinin LM339 dörtlü karşılaştırıcının üçüncü bölümü tarafından bir referansla karşılaştırılarak kontrol kartına gönderildiğini belirledim.

Hatanın ivmelenme esnasında ortaya çıkması nedeniyle beslemelerden birisinde gürültülenme olabileceğini düşünerek (biraz tecrübenin birazda tembelliğin etkisi ile) hemen SMPS bölümündeki 5V besleme ve referans gerilimi üretecinin beslemesi ile ilgili olan elektrolitik kapasiteleri değiştirdim ama sonuç değişmedi.

Osiloskop ile yaptığım ölçüm sonucunda hata esnasında sıcaklık sensorunun bağlı olduğu üçüncü karşılaştırıcının durum değiştirmediğini ancak kontrol kartına giden overheat hatası ucunun durum değiştirdiğini gözlendim.

Yaptığım inceleme sonucunda bu durumun üçüncü ve dördünce karşılaştırıcının çıkışlarının “veya” yapısı oluşturmak için hardwired olarak bağlanması ve dördüncü karşılaştırıcının fan konnektörlerinin yakınında bulunan optocoupler (OC) dan gelen bilgi doğrultusunda durum değiştirdiğini dolayısıyla hatanın bu OC’nin giriş tarafından kaynaklandığını tespit ettim.

OC’nin giriş uçlarının DC bara kapasitelerinin şarj akımlarını sınırlayan ve kapasite gerilimi belirli bir değerin üzerine çıktıktan sonra paralelindeki röle kontağı tarafından kısa devre edilen seri bağlı iki adet 4 ohm luk dirençlerden birisine dirençler ve diyottan oluşan bir sınırlama devresi aracılığıyla paralel olarak bağlandığını,
Sürücüye gerilim verildikten hemen sonra şarj sınırlama dirençlerini kısa devre eden rolenin çektiğini, voltmetre ile yaptığım ölçümde toplamda 8 ohm olan sınırlama dirençlerinin üzerindeki gerilimin motorun hızlanması ile paralel olarak arttığını ve yaklaşık 3 volta ulaştığı anda overheat hatasının tetiklendiğini gördüm.

Role kontağı kapalı iken sınırlama dirençleri üzerinde gerilim meydana gelmesi kontakların kapatmadığını düşündürdüğünden, role kapağını açarak ommetre ile yaptığım ölçümde role kontakların kapalı konumda tamamen izole olduğunu tespit ettim ve overheat hatası ile mantıklı bir bağlantı kuramasam da hatanın roleden kaynaklandığı sonucuna vardım.

Geçici olarak role kontaklarını kontak temizleyici ile temizledikten sonra sürücüyü start ettiğimde motorun maksimum devrine ulaştığını ve sürücünün hata vermediğini, elektronik atölyesindeki aynı hatayı veren aynı modeldeki diğer bir sürücününde rölesinin aynı şekilde arızalı olduğunu ve kontaklarını geçici olarak temizledikten sonra onunda hatasız şekilde çalıştığını gördüm.

Sonuç olarak arızayı tespit edip gidersem de DC bara kapasitelerinin şarj sınırlama dirençleri ile overheat hatası arasındaki bağlantı benim için gizemini korumakta.

Şimdilik OMRON tasarımcılarının kontrol kartı ile power kartı arasında boş bağlantı kalmayınca böyle basit bir çözüm bulduklarını düşünüyorum.

Bas gitarlarımızın çalım rahatlığı, hem teknik gelişim açısından, hem de kafamızın içindekileri müziğimize yansıtabilmek adına önemlidir. Çalım rahatlığı kaygısı, çalacağımız bas gitarın seçimi aşamasında başlar. Gitarın ağırlığı, tuşe yarıçapı gibi faktörler, fiziksel yapımız ve müzik tarzımıza uygun gitarın seçiminde göz önünde bulundurduğumuz noktalardır.
Basımızı aldıktan sonra çalım rahatlığı, büyük ölçüde, ayarlarının iyi yapılmış olmasına bağlıdır. Bu ayarlardan en önemlileri ise sap ayarı ve tel yüksekliğidir. Bu yazıda bu iki ayara değinmeye çalışacağım.
Burada okuyacağınız şeyler, hepimizin erişim sahibi olduğu internetteki bilgilerden derlenmiş, benim tecrübelerimle desteklenmiştir. Netteki bilgiler genellikle İngilizce olduğundan, bunların derli toplu ve Türkçe bir özet şeklinde burada bulunmasını amaçladım.
Gitar üzerine alt eşik ve akort burgularından bağlı olan teller, akortlandığı zaman sapa bir gerilim uygularlar. Sap ağacı, bu gerilimin etkisiyle eğilerek içbükey bir şekle gelmeye çalışacaktır. Bu anlamda sap ağacının gerilime direncinin artırılması ve şeklini muhafaza edebilmesi amacıyla, gitar saplarının içerisine truss rod (destek çubuğu, sap çeliği) adı verilen, bir ucu vidalı çelik bir çubuk yerleştirilir. Vida sıkıldığı takdirde sapa tellerinkinin tersi yönde bir gerilim uygulayarak sapı geriye doğru çeker. Böylelikle denge sağlanmış olur.

Teoride basit bir mantığa dayanan bu ayar, bir takım şeylere dikkat edilmediği takdirde gitarınıza zarar verebilir. Ağaç şekil değiştirebilen bir malzeme olmasına karşın esnekliği yüksek bir malzeme değildir! Ayar vidasının tek seferde çok fazla sıkılması, sap ağacında çatlamaya yol açabilir. Yine aynı nedenle, sap üzerine yapıştırılmış olan tuşe ağacı yerinden atabilir. Truss rod ayar vidasını bir seferde çeyrek (1/4) turdan fazla sıkmamak gerekir.
Truss rod vidaları, tellerin uyguladığı gergi kuvveti sebebiyle kolay sıkılamayabilir. Bunu kolaylıkla yapabilmek için oturun ve gitarı önünüze dik bir şekilde alın. Bir ayağınızla alt taraftan destek verip, diğer taraftaki dizinizle de ortaya destek verdikten sonra elinizle sapı en tepeden dikkatlice çok az çekin. Vidayı böylece yumuşak bir şekilde sıkabilirsiniz.

Truss Rod Ayarı Nasıl Yapılır?
Tellerin yüksekliğine etki eden iki faktör vardır:
1) Truss rod ayarı
2) Köprüdeki yükseklik ayarı
Eğer teller yüksek ise, bu yukarıdaki faktörlerin herhangi birinden kaynaklanıyor olabilir. Önce truss rod ayarını kontrol etmek gerekir. Bunun için köprüdeki yükseklik ayarının etkisini bertaraf edip tel yüksekliğini kontrol etmek lazımdır. Peki bunu nasıl yaparız? Sol elimizle 1. perdeye, sağ elimizle de 17. perdeye aynı anda basarsak, köprü yükseklik ayarının etkisini engellemiş oluruz. Bu durumda tellerin yüksekliğine sadece tellerin gergisi ile truss rod’un karşı kuvveti sonucu sapta oluşan kavis etki etmektedir. İdeal durumda sap çok hafif içbükey şekilde olmalıdır. Bunu 1. ve 17. perdelere bastığımızda, bu iki perdenin arasında kalan bölgede gözlemleyebiliriz. Sapta oluşan bu çukurun en derin yeri de dolayısıyla 8 ila 10. perdeler arasında olacaktır.

Tel yüksekliği kişisel tercihe bağlı bir durumdur. Benim kendi çalımım için rahat olarak nitelendirebileceğim yükseklik ayarında 1. ve 17. perdelere basılı iken sapın en derin noktasında telin perdeden uzaklığı 0.2mm (2 veya 3 tane A4 kağıt kalınlığı) kadardır. Eğer tel yüksekliği bundan fazla ise,sap gereğinden fazla içbükey demektir. Truss rod’u sıkmak suretiyle sapı düzleştirmek gerekir. Yükseklik daha az ise, bunun tersi olarak truss rod’u gevşeterek sapı bir miktar serbest bırakmak, yeterli içbükeyliği kazanmasını sağlamak gerekir. Bunu yaparken Genel Bilgiler bölümündeki uyarılara dikkat edilmesi çok önemlidir.

Alternatif Yol 1:
Eğer yüksekliği ölçmek için cetvelle veya A4 kağıdıyla uğraşamam diyorsanız daha pratik, fakat alışkanlık gerektiren bir yolu daha var. 1. perdeye sol el 1. parmakla, 17. perdeye de sağ el 3. parmakla basın. Perdelere basılı tutarken sol elin serçe parmağı ile 3. perdenin hemen üzerinden tele dokunun. Telin perdeye çarpması için çok hafif bir dokunma yeterli oluyorsa ayar iyidir. Telin perdeye çarpması için parmakla az da olsa kuvvet uygulamak gerekiyorsa teller yüksektir, truss rod’u sıkmalıyız. Tel zaten perdeye yapışık ise truss rod çok sıkıdır, biraz gevşetmek lazım. Aynı kontrolü sağ el 1. parmakla 12. perde üzerinde de yapın.

Alternatif Yol 2:
Garry Willis’in web sitesinde önerdiği bir başka pratik yol ise telleri köprüden alçaltıp cızlama durumunu kontrol etmek. Eğer telleri alçalttığınızda sadece 12. perdeden yukarısı cızlıyor ise truss rod’u sıkmak lazım. 1 ila 5. perdeler arasında cızlama varsa truss rod’u gevşetmek lazım. Eğer tüm perdelerde cızlama var ise ayar güzel.

Truss Rod’u Ayarladıktan Sonra?
Truss rod ayarını tamamladıktan sonra, köprüdeki yükseklik ayarını kullanarak telleri rahat çalacağımız yüksekliğe getirmemiz gerekir. Burada dikkat etmemiz gereken nokta, tellerin tuşenin yarıçapını takip etmesi gerekliliğidir. Bunun için örneğin 12. perdeyi baz alabilirsiniz. Her tel 12. perdeye eşit bir yükseklikte ayarlanırsa teller tuşe yarıçapını takip ediyor demektir.

Tarif edilen ayarları aynen yaptım, ama yine de teller çok alçalınca cızlama yapıyor. Neden?
Gitarda gerçekten düşük tuşe elde edebilmek için tuşe ağacının çok düzgün tesviye edilmiş olması ve perdelerin seviyelerinin çok hassas ayarlanmış olması gerekmektedir. Fabrikasyon gitarlar piyasaya sürülmeden önce çok detaylı bir sap ve perde ayarı işçiliğinden geçmeyebilirler. Örneğin perdelerden 1-2 tanesi bile diğerlerine göre daha alçak veya yüksek duruyor ise, bu durum telleri çok alçak ayarlamamızı engeller. Bu durumda yapılabilecek 2 şey var:
1) Ayarlayabildiğimiz en düşük yükseklikle idare etmek
2) İlle de daha alçak istiyor isek, basımızı alarak bir lutiyenin yolunu tutmak. Güzel bir perde seviye ayarından sonra gitarımız pek güzel olacaktır.

Son Uyarı:
Truss rod ayarı hassas bir konudur. Çok sıklıkla kurcalanması sakıncalı olan bir yerdir. Benim tavsiyem, bu yazıyı iyice okuduktan sonra basınızı ayar için lutiyeye götürmeniz ve ondan rica edip ayar yaparken izlemeniz. Bu yazıdan aldığınız bilgi ile izlediğinizde burada anlatılanlar kafanıza daha iyi yerleşecek.

“Dediklerini aynen yaptım, gitarımın sapı çatladı!” gibi menfi olaylarda sorumluluk kabul etmeyeceğimi belirtmek isterim.

İlker Göçmen
İstanbul, 2007
http://www.basgitarist.com

Merhabalar ,

Bu kitabı bitirerek uzun zamandır ara vermek zorunda kaldığım “kitap okuma” hobime paytak bir adım atmış bulunmaktayım.Net bir tarih veremeyeceğim ama YGS’den beri kitap bitirmedim.Tanrıların Arabaları’na başlamıştım ama 20 sayfa kadar okuyup bırakmıştım.Daha doğrusu , dediğim gibi bırakmak zorunda kalmıştım.

Ama kötü olmuş gerçekten…Artık koltuğa veya yatağa gömülüp saatlerce kitap okuyamıyorum.Kitap okumanın benim için su içmek kadar önemli olduğu zamanları bilirdim.Ama siz siz olun böyle bir şeye asla ama asla uzun soluklu bir ara vermeyin.Sonuçları felaket olabilir benden söylemesi.

Az önce baktım da bu kitaba başlayalı neredeyse 1 ay olmuş.Bunun 2 nedeni olabilir.1)Sıkıcı bir kitaptır 2)Yukarıda bahsettiğim okuyamama sorunumdandır.

Fazla uzatmadan kitaba gelelim…

Kitap , aslında kapağında belirtildiği gibi Neo-nazi ve Türk işçiler arasındaki kavganın olduğu bir zaman diliminden başlamıyor.Sanırım burada insanlarda merak uyandırıp satışları arttırma gibi bir durum söz konusu olabilir.Kitap , aşırı milleyetçi kesimle müslümanların biraz sorunlu olduğu dönemden başlıyor.Bu sorunlu ortamın asıl nedeni cami inşaası.

Bu olaylar devam ederken Almanya’nın bir şehrinde atom bombası patlar.Ve kitabın gelişme bölümüne geçilir.

Hükümet , islami terör örgütlerinden şüphelenir.Ancak ellerinde herhangi bir kanıt yoktur.Bu sırada ülkedeki sağ eğilimi yükseliştedir.Dazlaklar , Alman olmayan insanlara saldırmaya başlar.Ülke , bir iç savaşın eşiğine gelir…

Gelelim benim aklımda kalan notlara ;

• Kitabın kapağı oylamayla belirlenmiş.Can Yayınlarının Facebook sayfası üzerinden bir seçim yapmışlar.En beğenilen kapak buymuş.İyi veya kötü demiyorum ama böyle şeyler pek sık olmuyor.Hatta ilk defa böyle uygulama gördüm.Bu tarz okuyucuyu da işin içine katan olaylar güzel olacaktır diye düşünüyorum.
• Kurgu kısken de olsa oldukça hoşuma gitti.Kimin hangi amaç doğrultusunda böyle bir şey yapabileceği , siyasi partilerin nasıl davranabilecekleri , insanların nasıl kolayca yönlendirilebildiği…
• Aslında gerçek bir olaya dayanan bir temeli olması da hoşuma gitti.Yani aklıma yıllar önce yaşanmış bir olayın gelmesi ve benim onu araştırmam güzeldi.
• Oldukça yararlı olabilecek bilgiler de vardı.Mesela Nükleer bir patlamadan sonra yağmur yağar.Asla ama asla bu yağmur suyu içilmemeli , tenimizle teması önlenmeli.Elektrik olamayacağı için pilli bir radyodan radyoaktif bulutların hareket yönü öğrenilip ona göre bölgeden uzaklaşmak.Bunun gibi küçük ama yararlı bilgiler de vardı.Tabi şimdi “salak mıyım ben niye içeyim yağmur suyunu” diyen olabilir.Ama tehlikeli anlarda insanın aklı çok farklı çalışabiliyor.Bunun birçok örneği var…
• Kirli bombanın ne olduğunu öğrendim.Genellikle terör örgütleri ile anılan bu bomba plütonyum ve patlayıcı birleşiminden oluşmakta olup , radyoaktif kirlenme dışında pek bir etkisi yokmuş ( çocukların oynadığı torpiller gibi de değil tabi ).Küçük bir atom bombasının yanında komik kalırmış.
• Nostradamus’la ilgili birkaç şey öğrendim ve 19 yılın ardından bir araştırma isteği uyandırdı bende.Fallara falan inanan birisi değilim.Kehanetin de pek farkı yok gibi.Ama zaman buldukça derinlemesine bir araştırma yapmalıyım bu konuda.Çok ilgimi çekti.Bu arada ekşisözlükte güzel bir yorum gördüm ;

• Kitabın işleyişinden bahsecek olursam ; sonuç=vasat olacaktır.Yazarın farklı bir tarzı var.Olayı küçük parçalara bölüyor ve birçok kişinin hikayesini anlatıyor.Parçalara bölme dediysem her kitapta olduğu gibi 1. kısım 2. kısım falan değil.Mesela 1. bölümde x kişisini anlatıyor sonra 2. bölüme geçip y yi anlatmaya başlıyor.Böyle devam ederken birkaç bölüm sonra tekrar x kişisine dönüyoruz.Bu parçalama ve sıralama olayı pek iyi yapılmamış olsa gerek tam “evet işte aksiyon..çok iyi gidiyor bu kısım” derken hoop bölüm bitiyor.Olayın devamı kim bilir kaç bölüm sonra…Böyle bir tarza sahip anlatım akıcılıktan da uzak oluyor.İşte bu nedenle kitabı bir solukta okumak oldukça zor.Sanki Lost’un ( evet lost çok bozdu )son sezonlarındaki “flash back” tarzı bir anlatım var.Orada da öyleydi.Hikayesi çok ilgi çeken de vardı sıkıcı olan da vardı.

  Ama sonlara doğru , kişilerin arasındaki bağlantıların birleştirilmesi başarılıydı.

• Yazarın ilk kitabı olan Sistem kadar başarılı değildi bence.Anlatım olarak Sistem’le aynıydı ama o kitapta akıcılıkla ilgili bir sıkıntım olmamıştı açıkçası.
• Son bir kaç cümleyle bitirecek olursam ; ahım şahım bir kitap değildi.Akıcılık,sürükleyicilik hususlarında ciddi sorunları var.Ha okumak için elbette alınıp okunur ama ben yazarın 2 kitabı arasında seçim yapacak olsam , paramı Sistem’e yatırırdım

Merhabalar ,

Yazıya başlarken hemen belirteyim bu olay sadece Chrome için geçerlidir.Firefox için bu tarz bir eklenti var mı diye de baktım ama şaşırtıcı derecede 1 Last.Fm uygulaması dışında hiçbir şey yok.Chrome eklenti olarak Firefox’u geçmiş gibi.. (Uzun bir aradan sonra yenide chrome’a geçtim de)

• Öncelikle şu adresten Grooveshark Scrobbler isimli eklentiyi indirip kuruyoruz.
• Eklenti yüklendikten sonra ayaların yapılacağı sekme açılacaktır.
• 1. adımda “Allow” butonuna tıklayarak , açılan Last.Fm sayfasından eklentiye izin veriyoruz.
• Last.Fm sayfasından “Uygulama onaylandı” bilgisini aldıktan sonra ayar sekmesine geri dönüyoruz.
• 2. adıma geçip “confirm” butonuna tıklarak eklentinin kendini test etmesini sağlıyoruz.
• Eğer “This extension is connected to Last.fm !” yazını gördüyseniz hiçbir sorun yoktur.
• Chrome’u kapatıp tekrar açarsanız (evet bu gerekli) artık Grooveshark’da dinlediğiniz müziklerin Last.Fm’e skroplanması gerekiyor.